Łuszczyca to jedna z najpopularniejszych chorób skóry. Jak pokazują statystyki, na przypadłość tę cierpi co pięćdziesiąta osoba. Jest ona chorobą przewlekłą cechującą się okresami remisji i nawrotów. Może występować w różnym wieku, lecz w znaczącej większości przypadków ujawnia się przed 30 rokiem życia. Jakie są przyczyny łuszczycy i jak należy ją leczyć?

Przyczyny łuszczycy skóry

Geneza opisywanej choroby nie została do tej pory do końca poznana, lecz na jej występowanie wpływ ma między innymi podłoże genetyczne. Jak pokazują badania, gdy obydwoje z rodziców cierpią na łuszczycę, ryzyko ujawnienia się jej u dziecka wynosi 50 procent. Jeżeli jest to tylko jeden rodzic – 16 procent. Występowanie tej dolegliwości związane jest również z zaburzeniami układu immunologicznego, przyjmowanymi lekami czy używkami. Da się również zaobserwować zależność między łuszczycą a stresem.

Jak rozpoznać łuszczycę?

Główne objawy łuszczycy skóry to czerwone, pokryte łuską grudki mające zdolność do zlewania się i tworzenia większych ognisk, zwanych również blaszkami łuszczycowymi (gdy są jeszcze większe, określa się je mianem placków łuszczycowych). W zależności od przewagi poszczególnych wykwitów, mówić możemy o łuszczycy grudkowej, plackowatej lub zadawnionej (dotyczy to sytuacji, kiedy zmiany pokryte są grubą łuską, co oznacza, że przez długi czas nie były leczone). W rzadkich przypadkach poza grudkami pojawić mogą się również krostki, czyli zmiany wypełnione ropą. Stanowią one ciężką postać tej dolegliwości. W przypadku paznokci, łuszczyca ma zwykle postać punkcikowatych lub pofałdowanych wgłębień. Niekiedy przypominają one krople oleju znajdujące się pod płytką paznokciową. Łuszczyca skóry często atakuje stawy – kręgosłupa, odcinka szyjnego lub lędźwiowego, a także barkowy, kolanowy lub biodrowy.

Jak leczyć łuszczycę?

Leczenie łuszczycy opiera się o stosowanie preparatów zewnętrznych, które niekiedy łączy się z lekami doustnymi. W leczeniu zewnętrznym wykorzystuje się preparaty złuszczające, jak kwas salicylowy lub mocznik, hamujące nadmierne podziały komórkowe – dziegcie, cygnolinę, glikokortykoidy oraz pochodne witaminy A i D3. W przypadku nasilonych zmian, często stosuje się również terapię przy pomocy specjalnych lamp emitujących światło ultrafioletowe typu A lub B.  Preparaty podawane ogólnie dobiera się w zależności od rodzaju zmian łuszczycowych, z jakimi mamy do czynienia, ich rozległości, dołączających dolegliwości stawowych oraz stanu zdrowia pacjenta. Najczęściej są to antybiotyki, retinoidy, metotrksat oraz cyklosporyna A.

 

Źródła:

  • portal.abczdrowie.pl/luszczyca
  • luxmed.pl/dla-pacjentow/o-zdrowiu/informacje/luszczyca-.html
  • zdrowie.dziennik.pl/aktualnosci/artykuly/466099,10-pytan-o-luszczyce-wszystko-co-trzeba-o-niej-wiedziec.html